يك لحظه بايست

ديوانه شدن به خاطرت كافي نيست ؟!

يك لحظه بايست فقط يك جمله بگو

تكليف دلي كه عاشقش كردي چيست؟

تو در قطب جنوب

و ميان ما پهنه ي وسيعي است

از استوا

آب مي شويم از تن

جاري مي شويم ميان نسلها

تو  و من  . . . . !!!

ولي به جاي رنگ قرمز

به قلب فلزي ات ضد زنگ مي زنم !

تا از آسيب اشكهايم در امان باشد !!!

تو میروی

تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام

که سال های سال

در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

و هم چنان

به نرده های ایستگاه رفته

تکیه داده ام......

به شانه ام مي زني که غم هايم را بتکاني ؟

به چه دل خوش کردي ؟

 به تکاندن برف از شانه ي آدم برفي ..!!؟

خاطرم بماند ،

و تو هر شب دعا مي كني

كه فراموش كني !

خاطرات مان ، چه بلا تكليف اند !!!

عاشق توفان پس از اين آرامشم.

چيزي بنويس.

حرفي بزن.

اين بار نپرس ، تو بگو " چه خبر؟! "

پس كي مياي ديگه  خسته  شدم  آخه  صبرم  حدي  داره 

ولي  اونقدر  دوست  دارم  كه  اونقدر  منتظرت  بمونم  كه  برگردي

آخه  تو منو  واسه  خاطر  خودم  دوست  داري  نه  ظاهرم  و نه هيچ چيز  ديگه 

تو  فقط  منو  دوست  داشتي

هيچي از  خانوادم  نمي دونستي

يادته اون روز  كه  براي  اولين بار بابامو  ديدي  يهو  دستت رو  گذاشتي  روي گونت

بعدش  به بابام  گفتي آقا  به  خدا  اين  دفعه  درسمو  خوب  خوندم

بعدش  با ، بابام  زدين  زيره  خنده  ،  كتك  مفصلي  از  بابام  خورده  بودي

بعدش  بابام  گفت  كه  به  داشتن  شاگردي  مثل  تو  افتخار  مي كنه

يادش  به  خير

ولي  افسوس  كه  تو  الان  نيستي تا  باهم بزنيم  زيره  خنده

كاش  بودي  من  خيلي  بي  تو  تنهام........

نگاه فريادي است

محلوار سكوت

نگاهت كه مي كنم

لبانم تهي از فرياد است

اما

چشمانم از دوستت دارم لبريز.......